De liturgie heeft ons door twee intensieve periodes geleid: de veertigdagentijd met het Paastriduüm als hoogtepunt gevolgd door de Paastijd die we afsloten met Hemelvaart en Pinksteren. Op deze zondag na Pinksteren vieren we de Heilige Drie-eenheid. We zijn aangekomen op een hoogvlakte. Het woord Drie-eenheid klinkt moeilijk, de lucht op de hoogvlakte is ijl.
Op de Thomas website van de KU Leuven spreken jonge mensen uit wat voor hen Drie-eenheid betekent:
“De Vader is voor mij aan de ene kant de verre, zelfs wat strenge God, maar aan de andere kant ook iemand die echt 'vader' is. Het is ook de Vader van het Onze Vader en het is aan de Vader dat ik me probeer over te geven als ik bid: uw wil geschiede.
Bij de Zoon denk ik vooral aan 'de mens zoals wij'. Hij is het die meegemaakt heeft wat wij meegemaakt hebben en die naast ons staat. Het is de God aan wie je een geheim vertelt, maar het is ook degene die je troost en zegt: 'steun maar op mij'. De Zoon is voor mij God als tochtgenoot en vriend. Tochtgenoot op weg naar de Vader…
De Geest is de meest raadselachtige van de drie vind ik, maar misschien ook wel de 'sterkste' of de meest 'voelbare'. De Geest waait waar Hij wil. De Geest brengt mensen aan het lachen, zingen, bidden, danken, loven. De Geest kan kracht geven, kan je vooruit drijven en helpen. Het is de Geest die zich aan ons laat voelen, het is Gods Geest die op aarde de mensen begeestert.”