“Licht, ontloken aan het donker/ Licht, gebroken uit de steen/ Licht, waarachtig levensteken/ Werp Uw waarheid om ons heen”, zongen de genodigden en kerkgangers terwijl aan het altaar de Dominicaanse kaars werd ontstoken. Voor de beide medebroeders, Antoon Herrygers (77) en Dré Lauwerys (72), zal zondag 27 september als een bijzondere dag in het geheugen gegrift staan.
Verbintenisviering Vlaamse lekendominicanen: 'We leerden jullie kennen als tochtgenoten'
Kom en zie, sprak Jezus tot twee van zijn leerlingen (Joh 1,39). Ze volgden Hem en bleven bij Hem. Kom en zie… Twee Vlaamse medebroeders van de Dominicaanse lekengemeenschap voelden zich door diezelfde stem geroepen en legden, na een initieel vormingsprogramma van twee jaar, hun tijdelijke gelofte af. Dat gebeurde tijdens een stemmige en hoopvolle viering in de Dominicanenkerk in Knokke.
Het afleggen van de tijdelijke gelofte door Antoon Herrygers (rechts) en Dré Lauwerys (tweede van rechts). Foto: Marc Lamote.
Bernard De Cock OP
“God steunt op zwakke mensen die aarzelen, twijfelen en allerlei noden hebben, maar die desondanks blijven vertrouwen en leven vanuit de overtuiging dat Hij wel aanvult wat ons aan eigen kracht ontbreekt.”
“Jullie kozen ervoor om in het voetspoor van Jezus te treden met de Dominicaanse spiritualiteit als kompas”, zei Geert Laleman, de voorzitter van de Vlaamse Dominicaanse lekengemeenschap, in zijn welkomstwoord. “We leerden jullie kennen als tochtgenoten die onze spiritualiteit van gebed, studie en verkondiging in jullie dagelijkse leven willen integreren en zich daarbij gedragen en gesteund voelen door de gemeenschap van medebroeders en -zusters.”
Bernard De Cock OP. Foto: Marc Lamote.
Geert Laleman stond ook stil bij het overlijden van Jan Eerens die – ondanks zijn zware ziekte – trouw het vormingsprogramma heeft gevolgd. De verbintenisviering maakte hij helaas niet meer mee. Zijn echtgenote en dochter waren op de viering aanwezig. “Hij was de afgelopen jaren een echte zielsverwant, we missen hem”, benadrukte Geert Laleman. Het was een emotioneel moment dat ons eens te meer leerde hoe dun de draad van het leven is.
Als christen blijven we echter mensen van hoop die verleden, heden en toekomst in Gods handen leggen, benadrukte Antoon Herrygers in zijn meditatie. Hij vertelde dat hij God al vroeg in zijn leven als een werkzame kracht heeft ervaren. Ook in zijn huwelijksleven. Niet dat die godservaring altijd vanzelfsprekend was. Er waren momenten van pijn en worsteling. Niet toevallig dus koos hij voor de eerste lezing het verhaal van het gevecht van Jakob met de engel (Gen 32, 23-32).
De ‘zoekende mens’ van Dré Lauwerys zat dan weer verpakt in de door hem gekozen evangelietekst van Joh 1,35-42a. Het is het verhaal van de twee leerlingen die Jezus volgden en toen ze Hem vroegen waar Hij logeerde, kregen ze als antwoord “Kom mee en zie…”. Wie Dré kent, weet hoe na sociale bekommernissen en misstanden hem aan het hart liggen. Hij kent het schippersmilieu en zet zich onder meer ook in voor zieken en noodlijdenden. Jezus’ woorden leerden hem wat authentieke inzet en liefde voor de medemens betekent. Zo vond ook hij zijn weg naar de Dominicaanse lekengemeenschap.
Roeping
Bernard De Cock OP, de geestelijke begeleider van de Vlaamse Dominicaanse lekengemeenschap, stond in zijn homilie onder meer stil bij de weg die wij als lekendominicanen met God en onze medemensen afleggen. Voortgaan op die weg waarop Hij ons geroepen heeft, is voor broeder Bernard duidelijk een ‘roeping’. Het is de weg waarop onze medemensen ‘de trekken van God’ moeten herkennen.
Hij vatte het als volgt samen: “Mocht je ooit kunnen voorleven dat God zo met ons begaan is dat Hij ons redt van zinloosheid en onmacht, dat Hij vergiffenis is, dat Hij ons behoedt voor wanhoop, dan heb je je geloofsgenoten een grote dienst bewezen want dan ervaren zij dat hun hart nooit verontrust hoeft te worden omdat er steeds Iemand is die hen graag ziet, Iemand die maakt dat we nooit ten dode bedroefd, ontmoedigd of eenzaam zijn.”
Foto: Marc Lamote.
Worsteling
Geloven in God is niet vanzelfsprekend. Ook wie gelooft worstelt vaak met God. “Hij moet zelfs die worsteling met God aangaan om Gods zegen te krijgen en om zijn eigen zelfgenoegzaamheid te overwinnen en verzoend en gelouterd naar de medemens te kunnen gaan”, benadrukte broeder Bernard. Dat dergelijke worsteling niet zonder kwetsuren verloopt, leerden we onder meer uit de lezing over het gevecht van Jakob met de engel. Jakob bleef zijn hele verdere leven manken.
Kortom, verzekerde broeder Bernard, “God steunt op zwakke mensen die aarzelen, twijfelen en allerlei noden hebben, maar die desondanks blijven vertrouwen en leven vanuit de overtuiging dat Hij wel aanvult wat ons aan eigen kracht ontbreekt”. Diezelfde hoopvolle boodschap hadden we ook eerder bij het openingsgebed samen uitgesproken aan de hand van een tekst van Kris Gelaude:
“Met Uw ogen zien we ook
Alles wat hoop is voor deze wereld:
de zon die niet opgeeft de dag te beginnen,
de schoonheid en groeikracht van de aarde,
de mens in armoede die zich verenigt,
het slachtoffer dat weigert te haten,
de mens die nabij blijft bij lijden en verdriet,
het huis dat openstaat voor de ontheemde,
ieder die zelf het verschil maakt
dat hij/zij in de wereld wil zien.”