Het had net zo goed een complete mislukking kunnen zijn. Stel je dat clubje apostelen en sympathisanten eens voor. Angstig bijeen in hun cenakel. Van het enthousiasme dat Jezus bezielde blijft nauwelijks iets over. Ze durven elkaar bijna niet in de ogen kijken. Wat moet er nu gebeuren? Wat er met het dode lichaam van Jezus is gebeurd weten ze niet. Er doen allerlei geruchten de ronde. Sommigen beweren dat ze hem levend en wel hebben gezien. Het is allemaal zo verwarrend. Ze zijn het noorden kwijt, die stoere vissers.
En dan is er de joodse priesterkaste. Zij hadden die Jezus liever al veel eerder uit de weg geruimd. Hij was ten slotte alleen maar een lastpost. Zij vonden gemakkelijk gehoor bij de Romeinen om hen een handje toe te steken. Trouwens, ook die Romeinen hadden liever geen oproerkraaiers in de buurt. Een kruisiging minder of meer was voor hen geen probleem. Sluwe Schriftgeleerden wisten het te legitimeren met een oude wet van Mozes die bepaalde dat een zondaar het verdiende aan een kruis te hangen. “vervloekt die hangt aan een kruis”. Zo had Mozes het verordend. Een gekruisigde kon in geen geval een gezondene van JHWH zijn.
We kunnen ons voorstellen hoeveel angst en ontgoocheling er was bij het groepje apostelen en sympathisanten die in het cenakel samen gekropen zijn. Maar toch. Zomaar gewoon terug naar hun vroegere bezigheden, terug naar de visserssloep, was ook maar niks.
Er is een tijd van samenzijn in bezinning nodig.
En nu zijn ze er aan toe aan hun toekomst te denken. Ze gaan in hun heilige schriften lezen, wat de grote profeten te zeggen hebben en het geeft hen stap voor stap wat nieuwe moed. Tot er een doorbraak komt.
Het zal wel niet zo spectaculair geweest zijn als de evangelist Lucas vertelt in zijn Handelingen, hoe verleidelijk zijn beeldspraak ook mag zijn. Een beetje Hollywoodachtig, maar naar inhoud toch betekenisvol.
De beeldspraak is veelzeggend. Er is sprake van een hevige wind die opsteekt en waar het hele huis vol van is. Een hevige wind haalt alles ondersteboven.
Alle rommel wordt door de wind weggevaagd. Al die bestofte boeken en voorwerpen waar je vandaag niets meer mee kunt beginnen. Een flinke windvlaag is welkom omdat het een opfrissing kan zijn die de ogen opent. Het kan helpen onderscheid te maken tussen wat waardevol is en bewaard moet blijven, en wat alleen maar ballast is en het leven nodeloos ingewikkeld maakt. Het geldt voor de apostelen van alle tijden. Ook vandaag. Voor Petrus en zijn vrienden opent het een heel nieuw perspectief. Het geloof waarin hij was opgegroeid was aan herziening toe. Hij heeft het in de eerste fase van zijn nieuwe geloofsbeleving niet gemakkelijk gehad. Ook voor hem en zijn kompanen geldt: alleen de echt zinvolle dingen moet je bewaren. Maar al die voorschriften en leefregels die geacht werden onmisbaar te zijn kunnen best maar eens grondig onderzocht worden.
De nieuwe vrijheid vergt aanpassing. Het gaat om een nieuwe zin van verantwoordelijkheid.
Zo kunnen ook wij vandaag Pinksteren vieren. Dat we afscheid nemen van de rommel die ons vaak als heel belangrijk is voorgehouden, maar die door de windvlaag alleen maar ballast blijkt te zijn... Laten we ons liever dragen door de wind, die blaast waar hij wil, en ons vleugels geeft, een nieuwe vrijheid.
