Het is niet moeilijk om ons in die gevoelens te herkennen.
Ook vandaag voelen heel veel mensen zich angstig en onzeker door de ingrijpende zaken die wereldwijd gebeuren: oorlogen, niets en niemand ontziend geweld, ontelbaar veel verwoeste levens, miljoenen mensen op de vlucht. En de problemen die voorheen veraf leken vertonen zich nu ook in onze straten, stations en aan onze stranden. Aan de relatief vredige en welvarende jaren na de tweede wereldoorlog in Europa, lijkt nu wel een definitief einde gekomen. Veel mensen zijn ontmoedigd en zien de toekomst heel somber in. Wat komt er terecht van alles waarvoor we ons ons hele leven ingezet hebben? In wat voor een wereld moeten onze kinderen en kleinkinderen opgroeien?
Johannes vertelt verder: Jezus komt in hun midden en zegt hun: ‘Vrede voor jullie!’.
Hij begroet zijn leerlingen met ‘sjaloom’. En meteen daaropvolgend toont hij aan hen zijn handen en zijn zijde, de fysieke tekens van het geweld dat op hem gepleegd werd. Krachtiger kan de tegenstelling van geweld en vrede niet getoond worden.
‘Vrede’ is zijn eerste woord. Geweld krijgt niet het laatste woord.
Tot tweemaal toe zegt hij hen, zegt hij ons ‘sjaloom’. ‘Vrede’.
Op de achtste dag komt Jezus een tweede keer de leerlingen tegemoet. Thomas was er de eerste keer niet bij. En hij had gezegd: ‘Als ik niet in zijn handen het litteken van de spijkers zie en niet mijn vinger kan leggen op de plek van de spijkers en mijn hand mag leggen op zijn zijde, zal ik echt niet vertrouwen’.
Thomas wil tastbare zekerheid. Geen mooie droombeelden achternalopen. Het moet concreet zijn, de wonden aanraken en jezelf niets wijs maken, recht doen aan de brute werkelijkheid van foltering en moord. Die vreedheid mag niet toegedekt worden met vrome voorstellingen die mogelijks alleen maar wensdromen zijn. Verlangen we niet altijd een goede afloop? Vertrouwen heeft voor Thomas enkel zin als het deze veroordeelde en vermoorde mens betreft in deze, onze wereld, die slachtoffers maakt. Tot op vandaag.
Jezus richt zich die tweede keer rechtstreeks tot Thomas.
De aanraking van de wonden brengt Thomas tot geloven. Daar voelde hij het leven.
Misschien is het precies daar waar je menselijk lijden aanraakt dat je het Mysterie ontmoet. Dat je zelf geraakt kan worden en open komen voor het ondoorgrondelijke, het onnoembare…. Dat ik mij kan bekeren tot het wonder van leven dat zich toont, fragiel, kwetsbaar en gekwetst. Leven dat zich een weg baant, opstandig, dat zich laat zien, anders… niet zonder sporen van pijn.
De zijde van Jezus is de plaats waar de finale doodsteek werd gegeven. Het scheppingsverhaal vertelt hoe uit die zijde de vrouw uit de rib van de mens wordt gebouwd. Het is niet toevallig dat de teksten hetzelfde woord gebruiken. Johannes schetst immers het begin van een nieuwe schepping. Het verhaal van Thomas wordt verteld als een verschijningsverhaal van de verrezen Jezus. Welnu, uit het hele paasgebeuren ontstaat een nieuwe schepping, wordt een nieuwe gemeenschap geboren. Een beweging die de weg van solidair samenleven volgt in het spoor van Jezus van Nazareth die deze weg consequent en radicaal ten einde is gegaan.
